De klok in de gymzaal slaat twaalf uur. Buiten steekt de wind op en de lampen beginnen opnieuw onrustig te flikkeren. De inwoners van Hawkins verzamelen zich zwijgend terwijl burgemeester D*N de laatste stemmen nog één keer controleert.
Niemand zegt een woord. Iedereen weet dat er vandaag geen weg meer terug is.
“De stemmen zijn geteld.”
Een golf van spanning trekt door de zaal.
Molduck heeft de meeste stemmen gekregen.
En daarmee is het besluit van Hawkins gevallen.
Molduck stapt langzaam naar voren. Haar blik glijdt nog één keer langs de gezichten van de overige inwoners. Sommigen kijken haar wantrouwend aan. Anderen lijken juist te twijfelen of ze wel de juiste keuze hebben gemaakt.
Dan klinkt opnieuw dat lage, dreunende geluid uit de verte. De scheuren in de muren lichten kort rood op. D*N opent de zware deuren van de gymzaal. Buiten hangt een onnatuurlijke mist die het bos vrijwel volledig aan het zicht onttrekt.
“Voor het lot van Hawkins…”
Molduck draait zich nog één keer om, haalt diep adem en verdwijnt langzaam in de mist.
De deuren sluiten met een harde klap.
Pas daarna wordt duidelijk wie Hawkins zojuist heeft verbannen.
Molduck was een gewone inwoner van Hawkins.
Een ijzige stilte valt over de groep. Er gaat een schok door de zaal. Geen monster. Geen dienaar van Vecna.
Een onschuldige.
Terwijl schuldgevoel en twijfel zich meester maken van de inwoners, klinkt ergens diep in de verte een ijzingwekkende echo. Het lijkt verdacht veel op gelach.
De monsters hoeven niets te zeggen. De verdeeldheid in Hawkins doet hun werk al.
En terwijl de avond langzaam valt…
…bereiden de wezens uit de Upside Down zich opnieuw voor op de volgende nacht. Wie zal het volgende slachtoffer zijn? Niemand durft het hardop uit te spreken. Maar één ding weet iedereen zeker.
De strijd is nog lang niet voorbij.
De nacht duurt tot
23:59 uur.