De lucht boven Hawkins is zwart. Niet door wolken. Maar door de schaduw van de Upside Down die zich als een deken over het dorp heeft gelegd. De scheuren in de grond zijn inmiddels zo groot geworden dat rood gloeiende bliksem er voortdurend uit omhoog schiet. Bomen sterven af, huizen trillen op hun fundamenten en overal klinkt hetzelfde zware, dreunende geluid. Alsof het hart van Vecna zelf onder Hawkins klopt. De overgebleven inwoners verzamelen zich voor een laatste keer in de gymzaal van Hawkins High. Niemand spreekt. Iedereen beseft dat het moment waarop het lot van het dorp wordt bepaald steeds dichterbij komt.
Burgemeester D*N loopt langzaam naar voren. Met een vermoeide blik kijkt hij naar de stembriefjes. Zijn handen trillen. Niet van angst. Maar van de verantwoordelijkheid. Hij haalt diep adem.
“De stemmen zijn geteld.”
De uitslag verschijnt op het krijtbord.
* Spacy stemt op Miek1999
* Michael90 stemt op Miek1999
* D*N stemt op Michael90
* Miek1999 stemt op Spacy
* DRenziboy stemt op Spacy
Een doodse stilte volgt.
Twee namen.
Twee stemmen voor Miek1999.
Twee stemmen voor Spacy.
Alle ogen richten zich op burgemeester D*N. Hij bezit als burgemeester de beslissende stem. Langzaam sluit hij zijn ogen. Hij denkt terug aan alles wat Hawkins heeft doorstaan. De verdwenen kinderen. Robbie. Molduck. MollenvangR. Alle verkeerde keuzes. Alle twijfel. Wanneer hij zijn ogen weer opent, klinkt zijn stem vastberaden.
“Ik gebruik mijn beslissende stem…”
Een paar seconden lijken uren te duren.
De gymzaal verstilt. D*N opent de grote deuren. Een gure wind vult de zaal. De verbanneling loopt zonder zich nog één keer om te draaien de mist tegemoet. Pas wanneer de deuren achter hem dichtvallen, verschijnt de waarheid. Een fel licht vult de ruimte.
Spacy was een onschuldige inwoner van Hawkins.
De stilte die volgt is oorverdovend. Dan…
Begint de vloer te beven. Niet een beetje. De complete gymzaal schudt op haar fundamenten. De muren scheuren open. Rode bliksem schiet dwars door het plafond. De klok slaat tegelijk twaalf, drie en negen uur. De tijd bestaat niet meer. Een enorme scheur splijt de sportvloer doormidden. Uit de duisternis klinkt langzaam applaus.
Eén…
Twee…
Drie klappen.
Een bekende stem galmt door de zaal.
“Jullie hebben precies gedaan wat ik hoopte.”
Iedereen draait zich om. Één persoon begint te lachen. Zijn lichaam schokt. Zijn armen rekken uit. Zijn huid scheurt open. Botten kraken. Uit zijn rug groeien lange, bloederige stekels terwijl zijn mond opensplijt in een angstaanjagende bek vol messcherpe tanden. Binnen enkele seconden staat er geen mens meer. Alleen een monster.
Een Demogorgon.
Michael90 brult zo luid dat de ramen in duizenden stukken uiteenspatten.
Nog voordat iemand kan reageren, begint er nog iemand te veranderen. Niet lichamelijk. Maar de lucht om hem heen wordt donker. De schaduwen kruipen over de muren. Iedere lamp dooft tegelijk. Wanneer het noodlicht aanspringt, zweeft hij meters boven de grond. Zijn ogen worden bloedrood. Zwarte ranken kronkelen langs zijn armen. Iedereen voelt dezelfde verlammende angst. De angst die maar één wezen kan oproepen.
Vecna.Hij kijkt de laatste inwoners glimlachend aan.
“Jullie zochten monsters…”
Hij spreidt langzaam zijn armen.
“…terwijl ze al die tijd naast jullie stonden.”
Heel even stokt zijn glimlach.
“Steve’s pijl heeft mij ooit geraakt.”
Zijn blik dwaalt een moment af.
“Daardoor verloor ik een deel van mijn kracht. Liefde maakte mij zwakker dan ik ooit had durven toegeven.”
Zijn stem wordt weer ijskoud.
“Maar niet zwak genoeg.”
Met één handgebaar schieten tientallen zwarte ranken uit de grond.
Burgemeester D*N probeert de anderen nog achter zich te houden.
“REN!”
Te laat. De ranken grijpen hem vast. Hij wordt langzaam de lucht in getild. Iedere lamp in de gymzaal ontploft. Met een doffe dreun valt D*N levenloos neer. Miek1999 probeert nog de uitgang te bereiken. De Demogorgon is sneller. Met één vernietigende sprong verdwijnt hij in de schaduw. Een ijzige schreeuw vult de nacht.
En daarna…
Niets meer.
Alleen stilte. Vecna landt langzaam weer op de grond. Hij kijkt naar het verlaten dorp. Naar de open scheuren. Naar de rode hemel. Langzaam begint hij te glimlachen. Achter hem komen tientallen Demodogs en Demogorgons uit de Upside Down tevoorschijn. Niemand houdt hen nog tegen. De poort tussen beide werelden staat wagenwijd open.
Hawkins is gevallen.
De mensen zullen nooit meer veilig zijn. De inwoners hebben dapper gevochten. Ze hebben gezocht. Getwijfeld. Geofferd.
Maar uiteindelijk…
…waren de monsters hen steeds één stap voor.
De monsters hebben Hawkins veroverd.
Winnaars
* Michael90 – Demogorgon
* DRenziboy – Vecna
DRenziboy was onderdeel van het koppel. Ik vond het vals om hem, door het opgeven van Paarseorka, uit het spel te halen. Als hij als Vecna nog in een koppel zat met een burger was het een spannend potje geworden, maar helaas. Ik heb hierdoor wel de kracht om iemand te hypnotiseren afgenomen.
De monsters winnen deze editie van Weerwolven van Wakkerdam: Stranger Things.
Morgen volgt een feedback-topic. Ik hoor graag, ook voor toekomstige hosts wat beter kan. Denk hierbij aan meer / minder deelnemers, meer / minder speciale rollen, hoe om te gaan met inactiviteit etcetera. Alle feedback is welkom!
Rest me nu niets anders dan iedereen te bedanken voor het meedoen! 
